Ακόμα κι ένα μόλις μίλι την ώρα αύξηση ταχύτητας θα μπορούσε να το κάνει τα πράγματα πολύ περίεργα
Υπάρχουν αρκετά πράγματα στη ζωή αυτή να προβληματιστείς, ήδη, όπως ο πυρηνικός πόλεμος και η κλιματική αλλαγή
Το να αρχίσει να γυρίζει, λοιπόν, η γη πιο γρήγορα δεν θα πρέπει να είναι και πολύ ψηλά στη λίστα σου, πολύ απλά επειδή δεν είναι πιθανό να συμβεί κάποια στιγμή σύντομα – και ακόμα κι αν συμβεί, πιθανόν τότε να είσαι πολύ πεθαμένος να προβληματιστείς για αυτό. Όπως και να ‘χει μιλήσαμε ας δούμε τι λένε κάποιοι ειδικοί για να μάθουμε τι θα συνέβαινε σε μια τέτοια περίπτωση.
Πρώτα απ’όλα, ας πούμε πόσο γρήγορα γυρίζει η Γη τώρα
Αυτό προφανώς εξαρτάται από το πού βρίσκεσαι, γιατί ο πλανήτης γυρίζει στη μέγιστη ταχύτητα γύρω από την περιφέρεια του. Όπως η Γη γυρίζει γύρω από τον άξονά της, η περίμετρος της είναι μέγιστη στον Ισημερινό. Οπότε ένα σημείο στον ισημερινό πρέπει να ταξιδέψει πολύ περισσότερο στη λούπα των 24ωρων για να γυρίσει και να επιστρέψει στην αρχική του θέση, από ότι ας πούμε το Σικάγο το οποίο βρίσκεται σε μια στενότερη διατομή της Γης. Για να υπερβεί την έξτρα απόσταση ο Ισημερινός γυρίζει στα 1037 μίλια την ώρα ενώ το Σικάγο πηγαίνει χαλαρότερα με περίπου 750 μίλια την ώρα.
Αν μπορούσαμε να επιταχύνουμε την περιστροφή της Γης ένα μίλι την ώρα, τότε το επίπεδο της θάλασσας γύρω από τον Ισημερινό θα αυξανόταν μερικές ίντσες όπως το νερό θα πήγαινε εκει από τους πόλους. “Θα μας έπαιρνε βέβαια κάποια χρόνια για να το παρατηρήσουμε,” λέει ο Βίτολντ Φρατσζεκ ένας αναλυτής από το ESRI, μία εταιρία που φτιάχνει λογισμικό γεωγραφικών πληροφοριακών συστημάτων (GIS).
Αυτό που θα ήταν πολύ φανερότερο θα ήταν ότι πολλοί δορυφόροι θα έχαναν την στόχευση τους
Οι γεωστατικοί δορυφόροι γυρίζουν γύρω από τον πλανήτη σε μία ταχύτητα που ακολουθεί το ρυθμό περιστροφής της γης, ούτως ώστε να βρίσκονται πάντα πάνω από το ίδιο σημείο. Αν ο πλανήτης επιταχύνει ένα μίλι την ώρα, τότε οι δορυφόροι δεν θα βρίσκονται πλέον στις σωστές θέσεις τους που σημαίνει ότι οι δορυφορικές επικοινωνίες, οι εκπομπές τηλεόρασης και του στρατού πιθανότατα θα διακόπτονταν, έστω προσωρινά. Ορισμένοι δορυφόροι μεταφέρουν καύσιμα και ίσως καταφέρουν να προσαρμόσουν τις θέσεις τους και τις ταχύτητες τους αναλόγως, και άλλοι μάλλον θα πρέπει να αντικατασταθούν και αυτό κοστίζει ακριβά.
“Τα παραπάνω θα επηρέαζαν τη ζωή και την άνεση κάποιων ανθρώπων,” λέει ο Φρατσζεκ “αλλά δεν θα ήταν καταστροφικά για κανέναν”
Tα πράγματα θα γίνονται πιο καταστροφικά όσο η ταχύτητα της περιστροφής αυξάνεται.
Χάνοντας Βάρος
Η κεντρομόλος δύναμη από την περιστροφή της Γης προσπαθεί διαρκώς να μας “πετάξει” από τον πλανήτη, όπως ένα παιδί που κάθεται στην άκρη του “γύρω-γύρω όλοι.” Αλλά για την ώρα η βαρύτητα είναι ισχυρότερη και μας κρατάει σταθερά. Αλλά αν η Γη επιτάχυνε, η κεντρομόλος δύναμη θα αυξανόταν λέει ο αστρονόμος της NASA Στεν Όντενβαλντ.
Για την ώρα αν ζυγίζεις 150 pounds στον Αρκτικό Κύκλο, θα ζυγίζεις περίπου 149 στον Ισημερινό. Αυτό είναι λόγω της εξτρα κεντρομόλου δύναμης που δημιουργείται αφού ο Ισημερινός κινείται ταχύτερα, όπως προείπαμε, και καταπολεμά τη βαρύτητα. Επιτάχυνε, όμως, αυτό και το βάρος σου θα μειώνεται ακόμα πιο γρήγορα.
Ο Όντενβαλντ υπολογίζει ότι τελικά, αν ο Ισημερινός γύριζε ως τα 17,641 μίλια την ώρα, η κεντρομόλος δύναμη θα ήταν αρκετά μεγάλη που θα είμαστε χωρίς βάρος. (Αυτό βέβαια για όσους παρέμεναν ακόμα ζωντανοί. Περισσότερο για αυτά αργότερα)
Συνέχειες jetlag
Όσο πιο γρήγορα γυρίζει η γη, τόσο πιο μικρές θα γίνονται οι μέρες. Με ένα μίλι την ώρα αύξηση, η ημέρα θα γίνει περίπου 1,5 λεπτό μικρότερη και τα εσωτερικά μας ρολόγια που θα είναι μαθημένα στις 24 ώρες δεν θα το καταλάβουν
Αλλά αν πηγαίναμε 100 μίλια την ώρα περισσότερο από τα συνηθισμένα, μία μέρα θα ήταν περίπου 22 ώρες. Για τα σώματά μας αυτό θα ήταν σαν ντοπαρισμένη θερινή ώρα. Αντί να βάζουμε τα ρολόγια μας πίσω μία ώρα θα τα βάζαμε πίσω δύο ώρες κάθε μέρα χωρίς μάλιστα την ελπίδα το σώμα να προσαρμοστεί. Και η συνεχής αλλαγή της διάρκειας της ημέρας πιθανότατα θα έκανε “άνω κάτω” τα φυτά και τα ζώα, επίσης.
Αλλά όλο το παραπάνω βέβαια θα ήταν εάν η γη επιτάχυνε ξαφνικά. “Αν επιτάχυνε σε βάθος εκατομμυρίων χρόνων, τότε και εμείς θα είχαμε προσαρμοστεί σε αυτό,” λέει ο Όντενβαλντ.
Ισχυροί Τυφώνες
Αμα η περιστροφή της Γης αυξανόταν αργά θα μετέφερε και την ατμόσφαιρα μαζί της – και δεν θα παρατηρούσαμε απαραίτητα μεγάλη διαφορά στους καθημερινούς ανέμους και στους ρυθμούς του καιρού. “H θερμοκρασιακή διαφορά θα ήταν και η κυριότερη αιτία των ανέμων,” λέει ο Όντενβαλντ. Παρόλα αυτά, οι έντονες καιρικές συνθήκες θα μπορούσαν να είναι πιο καταστροφικές. “Οι τυφώνες θα στριφογύριζαν γρηγορότερα,” λέει, “και θα ήταν πολύ μεγαλύτερη η ενέργεια σε αυτά.”
Για να εντοπίσουμε το λόγο θα πάμε πίσω σε αυτό το παράξενο φαινόμενο που αναφέραμε προηγουμένως: ότι η γη πηγαίνει ταχύτερα γύρω από τον Iσημερινό.
Άμα η γη δεν γυρνούσε καθόλου, οι άνεμοι από το Βόρειο Πόλο θα πήγαιναν σε μία ευθεία γραμμή προς τον ισημερινό και αντιθέτως. Αλλά επειδή η γη γυρίζει, η διαδρομή των ανέμων διαταράσσεται προς τα ανατολικά. Αυτή η καμπύλωση των ανέμων λέγεται Φαινόμενο Κοριολις, και είναι αυτό που δίνει την περιστροφή στους τυφώνες. Και αν η Γη γύριζε ταχύτερα, οι άνεμοι θα διαταράσσονταν ακόμα ανατολικότερα. “Αυτό θα έκανε την περιστροφή πιο δριμεία,” λέει ο Όντενβαλντ
Υδάτινος Κόσμος
Αυξανόμενη ταχύτητα στον ισημερινό σημαίνει ότι το νερό στους ωκεανούς θα ξεκινούσε να μαζεύεται εκεί. Με ένα μίλι την ώρα ταχύτερα, το νερό γύρω από τον ισημερινό θα είχε γίνει μερικές ίντσες βαθύτερο σε μόλις μερικές μέρες.
Με 100 μίλια την ώρα ταχύτερα, ο Ισημερινός θα άρχιζε να βυθίζεται. “Νομίζω ότι η λεκάνη του Αμαζονίου, η βόρεια Αυστραλία και φυσικά τα νησιά του Ισημερινού θα πήγαιναν όλα κάτω από τη θάλασσα,” λέει ο Φρατσζεκ. “Πόσο βαθιά δεν είμαι σίγουρος αλλά υπολογίζω 30-65 πόδια.”
Άμα διπλασιάσουμε την ταχύτητα στον ισημερινό ούτως ώστε η γη να γυρίζει 1000 μίλια ταχύτερα “θα ήταν ξεκάθαρα μία καταστροφή,” λέει ο Φρατσζεκ. Η κεντρομόλος δύναμη θα τράβαγε εκατοντάδες πόδια νερό προς την περίμετρο της γης. “Εκτός από τα ψηλότερα βουνά, όπως το Κιλιμάντζαρο ή τις ψηλότερες κορυφές των Άνδεων, νομίζω ότι ο,τιδήποτε γύρω από την περιοχή του Ισημερινού θα καλυπτόταν με νερό. Tο επιπλέον νερό θα τραβιόταν έξω από τους πόλους, όπου η κεντρομόλος δύναμη είναι μικρότερη συνεπώς ο αρκτικός ωκεανός δεν ήταν πολύ ρηχότερος.
Στο μεταξύ η αυξανόμενη κεντρομόλος δύναμη από την επιτάχυνση της περιστροφής της Γης κατα 1000 μίλια σημαίνει ότι θα ήταν ευκολότερο για το νερό στον Ισημερινό να αντιμετωπίσει τη βαρύτητα. Ο αέρας θα ήταν γεμάτος υγρασία σε αυτές τις περιοχές, προβλέπει ο Φράτσζεκ. Μέσα σε πυκνή ομίχλη και σύννεφα, αυτές οι περιοχές θα είχαν συχνή βροχή – σαν να είχαν ανάγκη από περισσότερο νερό.
Τελικά, στα περίπου 17,000 μίλια την ώρα, η κεντρομόλος δύναμη στον ισημερινό θα ταυτιζόταν με την δύναμη της βαρύτητας. Μετά από αυτό, “θα βιώναμε μία αντίθετη βροχή,” φαντάζεται ο Φραντζεκ. “Σταγόνες νερού θα αρχιζαν να πηγαίνουν προς τα πάνω στην ατμόσφαιρα.” Σε αυτό το σημείο, η γη θα γυρνούσε περισσότερο από 17 φορές περισσότερο από ότι τώρα και πιθανότατα δεν θα υπήρχαν πολλοί άνθρωποι ζωντανοί στην περιοχή του ισημερινού να θαυμάσουν το φαινόμενο.
“Ακόμα κι αν κάποιοι άτυχοι άνθρωποι ήταν να ακόμα ζωντανοί αφού το νερό της γης θα είχε μεταφερθεί στην ατμόσφαιρα και παραπάνω, θα ήθελαν να τρέξουν προς τον ισημερινό όσο πιο γρήγορα γίνεται,” λέει ο Φρατσζεκ, “που σημαίνει ότι θα βρίσκονταν σίγουρα στις πολικές περιοχές ή στις ενδιάμεσες.”
Σεισμοί
Σε πολύ μεγάλες ταχύτητες – όπως περίπου 24,000 μίλια την ώρα – για περισσότερο από χιλιάδες χρόνια, τελικά o φλοιός της γης θα έχει στρίψει κι αυτός, έχοντας ισοπεδώσει τους πόλους και διογκώσει τον Ισημερινό.
“Θα είχαμε τεράστιος σεισμούς,” λέει ο Φρατσζεκ. “Οι τεκτονικές πλάκες θα κινούνταν ταχέως και αυτό θα ήταν καταστροφικό για τη ζωή στον πλανήτη.”
Μειώνοντας το ρυθμό
Είτε το πιστεύεις είτε όχι, η ταχύτητα της γης διαρκώς αλλάζει, λέει ο Όντενβαλντ. Οι σεισμοί, τα τσουνάμια, οι μεγάλες μάζες αέρος και το λιώσιμο των πάγων μπορούν να αλλάξουν το ρυθμό περιστροφής σε επίπεδο χιλιοστών του δευτερολέπτου. Αν ένας σεισμός βυθίσει ένα μέρος του εδάφους, μειώνοντας την περίμετρο της Γης έστω και λίγο, αυξάνει αποτελεσματικά το πόσο γρήγορα η γη ολοκληρώνει την περιστροφή. Μία μεγάλη μάζα αέρος θα μπορούσε να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, μειώνοντας την ταχύτητά της περιστροφής όπως ένας παγοδρόμος που αφήνει τα χέρια του ανοιχτά αντί να τα μαζεύει.
Η ταχύτητα περιστροφής της Γης αλλάζει σε βάθος χρόνου. Περίπου 4,4 δισεκατομμύρια χρόνια, πριν το φεγγάρι δημιουργήθηκε από όταν κάτι τεράστιο προσέκρουσε στη γη. Αυτή την εποχή, υπολογίζει ο Όντενβαλντ, ότι ο πλανήτης ήταν κάπως σαν μία επίπεδη ποδοσφαιρική μπάλα που γύριζε τόσο γρήγορα που κάθε μέρα θα ήταν μόλις περίπου 4 ώρες.
“Αυτό το γεγονός άλλαξε δραματικά το σχήμα της γης και περίπου τη διαμόρφωσε ολοκληρωτικά,” λέει ο Όντενβαλντ. Μπορεί να συμβεί αυτό ξανά; Ας ελπίσουμε πως όχι!”
Από τη δημιουργία του φεγγαριού, η περιστροφή της Γης όλο και μειώνεται περίπου 3,8 μίλια την ώρα κάθε 10 εκατομμύρια χρόνια, κυρίως λόγω της έλξης της βαρύτητας του φεγγαριού στον πλανήτη μας. Οπότε είναι πιθανό ότι η περιστροφή της Γης θα συνεχίσει να μειώνεται στο μέλλον όχι να αυξάνεται.
“Δεν έχουμε παρατηρήσει κάποιο λόγο να επιταχυνθεί η περιστροφή της γης τόσο έντονα,” λέει ο Όντενβαλντ. “Για να πάει ταχύτερα θα έπρεπε να χτυπηθεί κατάλληλα με το κατάλληλο αντικείμενο, το οποίο θα ρευστοποιούσε το φλοιό οπότε θα καταλήγαμε νεκροί έτσι κι αλλιώς.”
