Δεκάδες φορές έχουμε αναφερθεί στην τοξικότητα που κρύβει η ζήλια, στο πόσο διαβρωτική μπορεί να αποβεί σε μία σχέση οποιασδήποτε μορφής.
Η ζήλια μπορεί λειτουργήσει όπως ο “Κατά Φαντασίαν ασθενής” του Μολιέρου, να δημιουργεί αντιπάλους εκ του μη όντος, να γράψει τα πιο ευφάνταστα και πρωτότυπα σενάρια.
Και ναι, με την έλλειψη εμπιστοσύνης που εμπεριέχει, διαβρώνει ακόμα και δυνατούς δεσμούς. Όταν κυριεύσει έναν άνθρωπο δεν του επιτρέπει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, ισοπεδώνει την αυτοεκτίμηση και την αίσθηση αυταξίας, η οποία και από μόνη της αποτελεί ένα ισχυρό μειονέκτημα για την επιβίωση μίας σχέσης.
Όμως, αξίζει να αναφερθούμε και στην υπερβολή από την αντίθετη πλευρά: στην απόλυτη έλλειψή της, στην απουσία τους.
Όταν αγαπάς η ζήλια είναι αυτονόητη, τα όρια πρέπει να οριοθετούνται και να γνωρίζεις από ένα σημείο και μετά ότι και η ίδια μπορεί να οδηγηθεί σε παθολογική συμπεριφορά.
Δε θα ήταν εξίσου υγιές να μη ζηλεύει κάποιος και καθόλου, ειδικότερα όταν θα υπήρχε και κάποιος απτός λόγος (κατά ειρωνικό τρόπο, ζηλεύουν όσοι δεν έχουν λόγο και εκείνοι που έχουν αδιαφορούν).
Είναι μία ένδειξη αδιαφορίας, είναι ένα δείγμα ότι δεν έχεις πρόθεση να διεκδικήσεις τον άλλο και δε βλέπεις ένα φλερτ ή ερωτικό ταίρι ως αντίπαλο.
Αναμφίβολα, μία υγιή δόση ζήλιας δυναμιτίζει τη σχέση και αποδεικνύει ότι η σπίθα δεν έχει σβήσει και σε ενδιαφέρει ότι δεν έχει “μετακινηθεί” σε άλλη αγκαλιά το άλλο πρόσωπο.
Το πρόβλημα με τη ζήλια είναι η ύπαρξή της σε υπερβολικό βαθμό η οποία είναι καταστροφική και η ύπαρξή της όταν δεν υπάρχουν απτά και αποδεικτικά στοιχεία για την απιστία του έτερου προσώπου. Το να υπάρχει σε έναν μικρό βαθμό μπορεί να είναι η ευκαιρία να “ξυπνήσεις” και να αντιληφθείς πόσο αγαπάς τον άλλο και τι προκαλεί σε εσένα η πιθανότητα να το χάσεις.
Μία μικρή δόση ζήλιας μας αφυπνίζει, μας καλεί να αντιληφθούμε πόσο αγαπάμε τον άλλο. Ως έναν λογικό βαθμό, ακόμα και η ίδια λοιπόν δεν είναι βλαπτική, αλλά ανανεωτική, οδηγεί στην ουσιαστική συνειδητοποίηση των συναισθημάτων και μας τοποθετεί στην αρένα της ερωτικής μονομαχίας του ποθούμενου.
