Συγχώρεση. Το τέλος του εσωτερικού πόνου και η έναρξη της αγάπης

Πολλές φορές συνδέουμε την έννοια της συγχώρεσης με αυτή της ανοχής. Προφανώς και δεν αποδεχόμαστε το σφάλμα που μπορεί να έχει προκύψει. Επειδή όμως έχουμε ανθρωπιά όλοι εντός μας, επιλέγουμε να κρατήσουμε μια ωφέλιμη στάση.

Συγχωρώ δεν σημαίνει ξεχνώ. Εννοείται πως θυμόμαστε αυτό που έχει συμβεί, αλλά για να μην μείνουμε εκεί στάσιμοι, επιλέγουμε τη συγχώρεση.

Επιλέγουμε να μην μας ξαναπληγώσει κάποιος, αλλά δεν μένουμε στην αρνητικότητα και στον θυμό.

Όλοι διαθέτουμε την ευγένεια του Πνεύματος

Μπορούμε να λέμε συγνώμη όταν φταίμε – ακόμη και όταν δεν φταίμε. Όταν ζητούμε συγγνώμη μετά από μια λογομαχία, έναν καυγά, δεν το κάνουμε επειδή υποστηρίζουμε τη λάθος άποψη, αλλά επειδή εκτιμούμε τον άνθρωπο απέναντί μας και δεν επιζητούμε να έχουμε δίκιο συνεχώς. Έτσι ξεφουσκώνει το εγώ. Δεν κρατιόμαστε σφιχτά από αυτό.

Η συγνώμη εμπεριέχει θέληση, εξέλιξη, συνειδητότητα, να θέλεις να κρατήσεις την ουσία των πραγμάτων και των ανθρώπων, την ενέργεια. Όχι να αποκρούεις μονίμως και να βγάζεις νύχια. Άλλωστε, αν το σκεφτείς δεν είναι ωφέλιμο για εσένα τον ίδιο.

Χρειάζεται εμβάθυνση, λόγω ότι η συγχώρεση βρίσκεται βαθιά στην καρδιά.

Όταν δεν λέμε συγγνώμη κατ’ επέκταση δεν συγχωρούμε και τότε παρατηρούμε ότι υποφέρουμε. Πονάμε εσωτερικά. Νιώθουμε κουρασμένοι. Αποκομμένοι από την ενότητα του εαυτού μας.

Έχουμε επιλογές

Εμείς αποφασίζουμε αν θα ανταποδώσουμε διαιωνίζοντας τον φαύλο κύκλο ή αν θα ανακουφίσουμε τον πόνο.

• μπορούμε να απορρίψουμε τη συγχώρεση, τότε όμως την καταπνίγουμε. Νιώθουμε διχασμένοι και θλιμμένοι. Έπειτα, θα εμφανιστεί το συναίσθημα του θυμού. Θυμώνουμε με εμάς τους ίδιους, γιατί δεν θέλουμε να αποδεχτούμε ότι υπάρχει μέσα μας και δεν επιλέγουμε το ωφέλιμο για τον εαυτό μας. Και τόσο πιο δυστυχείς γινόμαστε. Τόσο περισσότερο φουσκώνει το εγώ.
• μπορούμε να επιλέξουμε όμως την ευδαιμονία που προκύπτει από την απλή, αλλά ουσιαστική συγγνώμη και τη συγχώρεση. Το τελείωμα του εσωτερικού πόνου και την έναρξη της αγάπης. Την αίσθηση της ενότητας, του νου-σώματος-πνεύματος. Την αρμονική επικοινωνία, η οποία φέρνει χαρά. Τη διεύρυνση και την εσωτερική ενδυνάμωση που προσφέρει η συγγνώμη και η συγχώρεση, έτσι νιώθουμε μέσα μας ότι υπάρχει περισσότερος χώρος και περισσότερος εσωτερικός κόσμος.

Να βιώσουμε την ελευθερία που προσφέρει απλόχερα μια συγγνώμη. Χωρίς καταπίεση, χωρίς υποκρισία. Τότε ζούμε με ολόκληρο το είναι της ύπαρξής μας.

Η έλλειψη συγχώρεσης εκθέτει το ανοσοποιητικό μας σύστημα με διάφορους τρόπους, όπως της διαταραχής παραγωγής ορμονών αλλά και με την αλλοίωση του μηχανισμού, με τον οποίο τα κύτταρά μας μάχονται τις λοιμώξεις.

Η ενέργειά μας είναι πολύτιμη, μπορούμε να επιλέξουμε πως θα την αξιοποιήσουμε ή πως θα τη σπαταλήσουμε.

Με τη συγχώρεση αναδύεται η συμπόνια

Η συμπόνια έρχεται όταν νιώθεις και βλέπεις τον άλλον όπως είναι πραγματικά, τόσο που μπαίνεις στη θέση του. Όχι επειδή πρέπει να τον βοηθήσεις ή πρέπει να τον νιώσεις από οίκτο, αλλά επειδή συναισθάνεσαι με την καρδιά, όχι με τον νου.

Η συμπόνια μας θρέφει. Η συγχώρεση μας προσφέρει αθωότητα.

Όπως αναφέρεται στο «Βιβλίο της Συγχώρεσης»:

“χωρίς τη συγχώρεση δεν μπορούμε να απεμπλακούμε από το πρόσωπο που μας έβλαψε. Παραμένουμε αλυσοδεμένοι και παγιδευμένοι στην πικρία. Μέχρι να συγχωρήσουμε εκείνον που μας έβλαψε, αυτός θα κρατά το κλειδί της ευτυχίας μας και θα είναι ο δεσμοφύλακάς μας. Όταν τον συγχωρήσουμε, θα ξαναπάρουμε τον έλεγχο της μοίρας και των συναισθημάτων μας. θα γίνουμε ελευθερωτές του εαυτού μας.”

Μπορούμε να αναρωτηθούμε αν ανταποδώσουμε το κακό, τι καλό θα βγει από αυτό άμεσα ή μακροπρόθεσμα;