Στην καθημερινότητα ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις και εικόνες που είναι πλέον τόσο συνηθισμένες στο ανθρώπινο μάτι όπως και καλά χαραγμένες στο μυαλό μας
Ας υποθέσουμε ότι προσπαθούμε να εξηγήσουμε ένα τροχαίο ατύχημα που έτυχε να είμαστε παρών στον φίλο μας. Του αναλύουμε ότι ένα αυτοκίνητο είχε αναπτύξει αρκετή ταχύτητα ώστε να μην προλάβει να σταματήσει στην πινακίδα STOP, με αποτέλεσμα να τρακάρει με το όχημα που περνούσε από μπροστά του εκείνη την στιγμή. Θα παρατηρήσουμε ότι οι αντιδράσεις του φίλου μας είναι όμοιες με τις δικές μας, παρόλο που ο ίδιος δεν ήταν παρών.
Αυτό συμβαίνει διότι κατανοεί πώς είναι η εικόνα ενός, ή και του συγκεκριμένου, δρόμου, την εικόνα ενός αυτοκινήτου που αναπτύσσει ταχύτητα, την εικόνα μιας πινακίδας STOP και την εικόνα ενός τρακαρισμένου αυτοκινήτου.
Αμφιβάλλω, όμως, αν ο φίλος μας θα είχε την ίδια όμοια αντίδραση με εμάς, εάν προσπαθήσουμε να του εξηγήσουμε μια σκέψη ή ένα όνειρο που είδαμε το προηγούμενο βράδυ. Όσο αναλυτικά και αν το εξηγήσουμε, όσες λεπτομέρειες και αν προσθέσουμε, η έκφρασή του μπορεί να είναι μπερδεμένη, λίγο χαμένη και μπορεί ακόμα, να αρχίσει να γελοιοποιεί τα λεγόμενά μας επειδή για τον ίδιο είναι αδύνατο να τα καταλάβει και να τα αντιληφθεί όπως εμείς.
Αντίστοιχα, βέβαια, το ίδιο μπερδεμένοι θα είμασταν και εμείς εάν ο φίλος μας μας εξηγούσε μια δική του ιδέα ή φαντασίωση.
Υπάρχει λοιπόν κάτι που είναι ξεχωριστό σε κάθε άνθρωπο, κάτι που μας διαφοροποιεί από τον φίλο μας και από κάθε συνάνθρωπό μας, που μας κάνει μοναδικούς με έναν τόσο υπέροχο τρόπο. Κάτι που επιτρέπει μόνο σε εμάς να το αντιλαμβανόμαστε όπως θέλουμε, κάτι που απέχει από τις σύνηθες εικόνες της καθημερινότητας.
Οι δικές μας σκέψεις, οι δικές μας ιδέες, οι δικές μας φαντασιώσεις, τα δικά μας όνειρα
Τι θα ήταν ο άνθρωπος αν δεν είχε αυτά τα τέσσερα πολύτιμα στοιχεία;
Μπορούμε μαζί τους να ταξιδέψουμε σε μέρη που δεν έχουμε επισκεφθεί ποτέ, να φανταστούμε τον κόσμο όπως θέλουμε εμείς, να φανταστούμε τον εαυτό μας όπως εμείς επιθυμούμε με μοναδικό κριτή τη δική μας λογική.
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι οι σκέψεις μας είναι τόσο πραγματικές εικόνες για εμάς όσο και το τροχαίο ατύχημα που αναφέραμε προηγουμένως. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο να το καταλάβουμε ή να το συνειδητοποιήσουμε ίσως επειδή οι ιδέες μας δεν είναι υλικά ή επειδή δεν είναι κατανοητές στους απέναντί μας.
Τι και αν οι ιδέες μας όμως είναι στην τελική υλικά;
Ας φανταστούμε τον εαυτό μας υπάλληλο σε ένα γραφείο μιας γνωστής εταιρίας. Η πίεση είναι μεγάλη και οι υποχρεώσεις αμέτρητες. Σκεφτόμαστε πως θα ήταν αν είμασταν σε μια ξαπλώστρα στο αγαπημένο μας νησί με αγαπημένα πρόσωπα αντί να είμαστε κλεισμένοι στο γραφείο. Μπορεί ακόμα, να σκεφτούμε πως θα ήταν αν η εταιρία αυτή ήταν δικιά μας και δεν θα είμασταν υποχρεωμένοι να εργαζόμαστε εμείς για αυτήν αλλά, άλλοι εργαζόμενοι για εμάς.
Η τελευταία σκέψη θα ήθελε αρκετό θάρρος για να γεννήσει μια ιδέα, ύστερα η ιδέα να γίνει φαντασίωση, θα αρχίσουμε να ψάχνουμε και να συλλογιζόμαστε τι προαπαιτήσεις υπάρχουν για να ανοίξουμε μια δικιά μας εταιρία και έτσι να θα ξεκινήσουμε την πορεία μας στην εκπλήρωση ενός ονείρου.
Είναι αξιοθαύμαστο το πως μια σκέψη δημιουργεί στόχους και απτά αποτελέσματα
Με μια διαδικασία που απαιτεί θάρρος, χρόνο και θυσίες. Αν όμως πιστεύουμε στον εαυτό μας, πιστεύουμε ότι μπορούμε να φτάσουμε πιο ψηλά, γιατί να μην ρισκάρουμε για κάτι που ξέρουμε ότι είναι πραγματικό, πόσο μάλλον εφικτό.
Τι θα ήταν ένας καλλιτέχνης αν κράταγε τις σκέψεις στον εαυτό του αντί να τις αποτυπώσει σε χαρτί, αν δεν τις ζωγράφιζε, αν δεν τις δημιουργούσε;
Οι σκέψεις μας είναι ικανές να πλάσουν εικόνες
Γιατί να χάνουμε τον χρόνο μας εξηγώντας τες σε ανθρώπους που έχουν ήδη τις δικές τους σκέψεις και εικόνες; Γιατί να μην αφιερώσουμε τον χρόνο αυτόν στην πραγματοποίηση των ονείρων μας;
Η πραγματικότητα μας, δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε και αυτό μας κάνει ξεχωριστούς.
