Πόσες φορές ευχηθήκαμε να είμαστε αναίσθητοι και πόσες φορές το έχουμε πάρει πίσω;
Σε κάθε δυσκολία ευχόμαστε κάθε φορά να είμαστε αναίσθητοι, να μην μας ενοχλεί το συναίσθημα της ήττας, να μην νιώσουμε την αδικία, την λύπη, την απάτη.
Σε κάθε έντονη στιγμή αργά η γρήγορα προσευχόμαστε να μην την νιώθαμε τόσο έντονα γιατί προβλέπουμε τον πόνο που θα ακολουθήσει.
Σε κάθε ευαισθησία προσπαθούμε να είμαστε σκληροί γιατί μόνο έτσι έχουμε μάθει να πηγαίνουμε μπροστά.
Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.. μας έλεγαν
Την ευαισθησία την εκμεταλλεύονται οι μεγάλοι.. μας μάθαιναν.
Είναι όμως όντως αυτό το νόημα;
Είναι το νόημα να ελπίζουμε επανειλημμένα να είμαστε αναίσθητοι;
Και όταν αυτή η στιγμή χαθεί πως θα υποστηρίξουμε ότι την ζήσαμε αν είχαμε υψώσει τόσους υψηλούς τοίχους που δεν μας επέτρεπαν καλά καλά να δούμε καθαρά;
Τότε θα ευχόμαστε ακόμα να είμασταν αναίσθητοι;
Η αναισθησία στις καθημερινές καταστάσεις δεν είναι προστασία του εαυτού μας αλλά αδυναμία.
Αν αγαπάς, εκτιμάς και νοιάζεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό γιατί να μην του επιτρέψεις να εκφραστεί όπως επιθυμεί να εκφραστεί;
Γιατί να του περιορίζεις τις χαρές και τις λύπες, το φόβο και την λύπη, την αγάπη και την συγκίνηση;
Είναι αδυναμία να κρύβεσαι για να ταιριάξεις στο σύνολο, είναι αδυναμία να κρύβεις το είναι σου για να προστατευτείς.
Η πραγματική δύναμη κρύβεται στην αποκάλυψη των συναισθημάτων μας.
Θέλει θάρρος να πεις τι πραγματικά νιώθεις
Θέλει θάρρος να σταθείς στα πόδια σου και να παραδεχτείς τι σε φοβίζει.
Θέλει θάρρος να ζεις με έντονα συναισθήματα..
Και τι είναι η ζωή χωρίς συναισθήματα;
Είμαστε συνηθισμένοι να ζούμε δειλά κάτω από το υπόστεγο της πραγματικής μας επιθυμίας.
Όσο πιο έντονα νιώσουμε και καταλάβουμε μια στιγμή τόσο πιο δυνατοί θα νιώσουμε στην πορεία.
Τα εμπόδια μας κάνουν πιο δυνατούς, τα εμπόδια μας μαθαίνουν να προχωράμε μπροστά.
Για τα εμπόδια μας πρέπει να είμαστε ευγνώμων γιατί χάρης αυτά είμαστε ότι είμαστε.
Είμαστε φτιαγμένοι για νιώθουμε έντονα. Γιατί, λοιπόν, να εναντιωθούμε στην φύση μας;
Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για ότι είμαστε, για όπως είμαστε..
Τα έντονα συναισθήματα μας γεμίζουν ζωντάνια, θάρρος και δύναμη. Στοιχεία απαραίτητα για την επιβίωσή μας.
Αν όμως κουκουλώνουμε τα συναισθήματα μας. Αν δείχνουμε στην κοινωνία κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε. Αν οι άμυνες μας είναι τόσο υψηλές που ούτε εμείς πλέον μας αναγνωρίζουμε.
Τότε χάνουμε τον δρόμο μας, περνάει η ζωή από μπροστά μας καθώς εμείς την παρατηρούμε γεμάτοι φόβο και ανασφάλεια για το αύριο.
Είναι επικίνδυνο για τον εσωτερικό μας κόσμο να ζούμε τόσο δειλά.
Είναι επικίνδυνο να είμαστε τόσο μουντοί, τόσο υποκριτές στον ίδιο μας τον εαυτό.
Και στο τέλος τι καταφέραμε;
Θα είναι πάντα πιο δυνατός αυτός που παλεύει για τα συναισθήματά του και δεν τα αγνοεί.
Θα είναι πάντα πιο πετυχημένος αυτός που αποδέχεται ανοιχτά τα συναισθήματα του και μαθαίνει να ζει με τους φόβους του.
Καιρός είναι να αποδεχτούμε τον εαυτό μας μαζί με τα συναισθήματα μας, να είμαστε εμείς υπεύθυνοι του εαυτού μας.
