Κλείσε τα μάτια σου και…
Ξέχνα τον χρόνο.
Ξέχνα τις ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Ξέχνα τις ρουτίνες, τις καθιερωμένες αγκαρίες.
Λύσε κάθε υποχρέωση που είναι δεμένη στο ρολόι και σε βαραίνει.
Πάρε μια ανάσα και άνοιξε τα μάτια σου ξανά.
Τι παρατηρείς;
Είσαι εσύ, μόνος απελευθερωμένος από τα δεσμά του χρόνου απέναντι στο απέραντο άγνωστο
Η στιγμή σου τώρα. Το τώρα σου είναι το μόνο που βλέπεις, το μόνο που σε απασχολεί. Δεν υπάρχει το «σε μια ώρα», «σε δέκα λεπτά», «σε ένα μήνα».
Πόσο καθησυχαστική ιδέα…
Μήπως αν, αντικαθιστούσες τον όρο «παρελθόν» με το «εμπειρίες ζωής» να μην ανησυχούσες που τις αναπολείς, ή τις ανατρέχεις τόσο συχνά.
Μήπως αν ο όρος «μέλλον» δεν υπήρχε να μην σε άγχωνε το «πότε θα προλάβω»
Για φαντάσου, να μπορούσες αυτή την στιγμή να κάνεις αυτό που τόσο επιθυμείς, γιατί έχεις κατανοήσει πως ο χρόνος είναι απλά μια μονάδα μέτρησης, γιατί έχεις κατανοήσει ότι στο ταξίδι σου δεν μπορείς να επιτρέψεις τίποτα να σου στερήσει τα θέλω σου.
Αλήθεια, τι θα έκανες;
Θα έτρεχες στην αγκαλιά κάποιου προσώπου;
Θα έκανες μια βόλτα στις προηγούμενες εμπειρίες για να εφοδιαστείς σωστά για τις στιγμές σου;
Και αν κάνεις αυτό που λαχταράς, αν έχεις κατατάξει τις στιγμές σου στην τέλεια, για σένα, σειρά, θα σε ενδιέφερε τόσο πολύ να προχωρήσεις γρήγορα στην επόμενη; Για να.. «τελειώνεις πια»;
Θα ήθελες να ζήσεις τις δικές σου στιγμές στο έπακρο, να είναι το ταξίδι σου γεμάτο, ζωντανό.
Δεν θα γνώριζες τι θα πει απωθημένο.
Θα καταλάβαινες τι θα πει ευτυχία.
Θα ήσουν εσύ… Για εσένα.
Αλήθεια μοιάζει τόσο διαφορετικός κόσμος, όταν αρκεί απλά να ξεχάσουμε τι θα πει ο χρόνος, αρκεί να αγνοήσουμε πια αυτό το ρολόι.
Το άγνωστο γεννά την ελπίδα. Και η ελπίδα θα κρύβει πάντα μέσα της μια σταγόνα ευτυχίας.
Είναι αυτή η στιγμή που θα αναρωτηθούμε «πως θα ήταν αν..». Είναι εκείνη η στιγμή που θα καταλάβουμε που είμαστε στο τώρα μας σε αντίθεση με το πού θα θέλαμε να είμαστε και όσο οι δείκτες γυρνάνε τόσο πιο γρήγορα θα πρέπει να διακόψουμε τις σκέψεις μας και να επιστρέψουμε στην πραγματικότητα…
Αναρωτήθηκες ποτέ «προς τι η τόση βιασύνη;».
Πόσες φορές έχεις σταθεί αντιμέτωπος με τα θέλω σου;
Πόσες φορές συμφιλιώθηκες με τα πρέπει;
Πόσες φορές ένιωσες δειλός απέναντι στην πίεση του χρόνου;
Αν δεν τολμήσουμε για το τώρα μας, αν δεν τολμήσουμε για την ζωή μας, αν δεν σιγουρευτούμε ότι είμαστε εμείς που βάζουμε την τάξη και τα όρια στην καθημερινότητα μας… Τότε θα παραμείνουμε παγιδευμένοι σε μια ρουτίνα σε μια ζωή που δεν είναι, στην πραγματικότητα, δική μας.
Μαθαίνουμε να ζούμε για να ζούμε.
Μαθαίνουμε να βάζουμε όρια στην διασκέδαση, στην χαρά, στην ευτυχία, στην απόλαυση.
Μαθαίνουμε να ζούμε όπως μας θέλουν οι άλλοι να ζούμε.
Δεν είναι αργά να καταλάβουμε ότι όλα είναι στο χέρι μας.
Δεν θα είναι αργά να καταλάβουμε τι πραγματικά αξίζουμε, μα μόνο αν κάνουμε την διαφορά, μόνο αν δούμε τον κόσμο με άλλο μάτι, μόνο αν καταρρίψουμε κάθε κατεστημένο θα δούμε την πραγματική ελευθερία της σκέψης, της απεραντοσύνης του μυαλού και την άβυσσο της ψυχής και των συναισθημάτων μας.
Η ευημερία, η ηρεμία, το ενδιαφέρον για το εγώ μας.. Πράξεις που θα μας φέρουν πιο κοντά στον εαυτό μας, πιο κοντά στην ελευθερία, πιο κοντά σε ό,τι ονομάζουμε πλέον «ιδανικό»
Το ρολόι είναι απλά ένα διακοσμητικό στην καθημερινότητα μας, αλλά οι στιγμές μας ανήκουν…
